RSS

ჯონ ქითსი

17 Dec

***
მარტოობავ, თუკი შენ ხარ ჩემი მოზიარე,
დაე ირგვლივ ნუ იქნება შენობები ქუში,
წამო, ავყვეთ ციცაბოებს ღრუბელთ საუფლოში,
საიდანაც თვალუწვდენი მოსჩანს არე-მარე.

ფერდობები, მოქარგული, მდინარეთა ბროლი,
ლამის ხელის გულის ტოლი; მე კი, ვითა დეტი,
ტევრში ვიდგე გარინდული, სად ირემი, ცეტი,
დააფეთებს ველურ ფუტკარს, ელვად ჩანაქროლი.

თუმცა მხიბლავს შენთან ერთად ამ სანახთა ცქერა,
ფიქრი მაინც ტყვეა ქალის, სიტყვამონარნარის,
სიხასე და სინატიფე მისგან ნაუბარის

ჩემი სულის მალამოა, და იმისი მჯერა,
რომ ამ ქვეყნად უდიდესი ნეტარება არის,
ოდეს ერთად მარტოვდება ორთა გულისძგერა.

***

O Solitude! if I must with thee dwell,
Let it not be among the jumbled heap
Of murky buildings: climb with me the steep,—
Nature’s observatory—whence the dell,

In flowery slopes, its river’s crystal swell,
May seem a span; let me thy vigils keep
‘Mongst boughs pavilioned, where the deer’s swift leap
Startles the wild bee from the foxglove bell.

But though I’ll gladly trace these scenes with thee,
Yet the sweet converse of an innocent mind,
Whose words are images of thoughts refined,

Is my soul’s pleasure; and it sure must be
Almost the highest bliss of human-kind,
When to thy haunts two kindred spirits flee.

 

ტეგები: , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: