RSS

უილიამ შექსპირი – CXXXVIII სონეტი

30 Nov

ოდეს მესმის სატრფოს ერთგულების ფიცი,
მე ვიჯერებ, თუმცა, იტყუება, ვიცი,
რომ ვგონივარ ჯერაც მიამიტი ბიჭი,
ვისაც არა სცხია ამა სოფლის ბიწი.
და ვიფერებ, როცა სიჩაუქეს მიქებს,
თუმც იცის, რომ იგი წარსულს მოუპარავს,
მის სიცრუეს მაინც გულუბრყვილოდ ვიღებ,
სინამდვილეს ჩვენი ტყუილები ფარავს.
ნეტავ რატომ ჩქმალავს იგი ორგულობას?
მე – ასაკის გათქმის ძალა რატომ არ მაქვს?
ყალბი ნდობა მოსავს ჩვენს უცნაურ ტრფობას,
საუბარი წლებზე არ მახარებს ჭარმაგს.
ჰოდა, ვცრუობთ ასე, მონდომებით, დიდით,
და შეცდომებს ვნიღბავთ საქციელით ფლიდით.

When my love swears that she is made of truth,
I do believe her though I know she lies,
That she might think me some untutored youth,
Unlearned in the world’s false subtleties.
Thus vainly thinking that she thinks me young,
Although she knows my days are past the best,
Simply I credit her false-speaking tongue:
On both sides thus is simple truth suppressed:
But wherefore says she not she is unjust?
And wherefore say not I that I am old?
O! love’s best habit is in seeming trust,
And age in love, loves not to have years told:
Therefore I lie with her, and she with me,
And in our faults by lies we flattered be.

 

ტეგები: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: