RSS

უილიამ შექსპირი – CXXVII სონეტი

30 Nov

ძველთაგან შავი სილამაზის არ იყო ფერი,
გინდ ყოფილიყო, ლამაზს მაინც არვინ ეძახდა,
აწ კი სიტურფის მემკვიდრეა კანონიერი,
სილამაზე კი გარიოშდა, გაგვიმეძავდა,
რადგან ბუნებას ექიშპება ხელი ყოველი,
ცრუ სილამაზით რომ შეამკოს გონჯი სრულიად,
მშვენიერებას აღარ შერჩა ნავსაყუდელი,
წაბილწულია და ხალხისგან გაკიცხულია,
ხოლო ჩემს სატრფოს, ყორნის ფრთას რომ მიუგავს წარბი.
და თვალმაც ფარდი შეუხამა მგლოვიარება,
მათზედ, ვინც ტურფად არ შობილა და ცდილობს ყალბი
მოხატულობით მოიპოვოს არამი ქება,
ამგვარი ჭმუნვა ისე ძლიერ შეეფერება,
რომ გათქმევინებს – ეს არისო მშვენიერება.

In the old age black was not counted fair,
Or if it were it bore not beauty’s name;
But now is black beauty’s successive heir,
And beauty slandered with a bastard shame:
For since each hand hath put on Nature’s power,
Fairing the foul with art’s false borrowed face,
Sweet beauty hath no name, no holy bower,
But is profaned, if not lives in disgrace.
Therefore my mistress’ brows are raven black,
Her eyes so suited, and they mourners seem
At such who not born fair no beauty lack,
Sland’ring creation with a false esteem:
Yet so they mourn, becoming of their woe,
That every tongue says beauty should look so.

 

ტეგები: , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: