RSS

კონსტანტინ ბალმონტი – მთვარის შუქი

02 Sep

როცა მთვარე კუნაპეტში გაკვესავს
თავის ნამგლით, მნათითა და ამოთი,
ჩემი სული სხვა სამყაროს აკითხავს,
მოხიბლული ყოვლით უსამანოთი.

ტყეებისკენ, თოვლიანი მთებისკენ
ფიქრით მივქრი, ვითა სული, ვნებული,
კაბადონზე ვბორგავ მღელვარებისგან,
მთვარეს ვსუნთქავ, ცრემლებმოძალებული.

შევისრუტე ეს მიმქრალი ნათება,
ელფის დარად ვწევარ სხივთა ბადეში,
მდუმარებამ გათქვა გულისნადები.

მოძმის ტანჯვის აღარა მაქვს დარდები,
გაუცხოვდა მიწა, ქიშპზე ნაგეში,
ღრუბელი ვარ და სიოს დაბადება.

Когда луна сверкнет во мгле ночной
Своим серпом, блистательным и нежным,
Моя душа стремится в мир иной,
Пленяясь всем далеким, всем безбрежным.

К лесам, к горам, к вершинам белоснежным
Я мчусь в мечтах; как будто дух больной,
Я бодрствую над миром безмятежным,
И сладко плачу, и дышу – луной.

Впиваю это бледное сиянье,
Как эльф, качаюсь в сетке из лучей,
Я слушаю, как говорит молчанье.

Людей родных мне далеко страданье,
Чужда мне вся земля с борьбой своей,
Я – облачко, я – ветерка дыханье.

 

ტეგები: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: