RSS

უსახელო ჩოკინას ამბავი

04 Jun

 
თავდახრილი, კისერგაძგიბული მიუყვება სულისშემხუთველ აღმართს. თანდათან მძიმდება ტვირთი, მაგრამ ბინდი მოხშირდა და დაასვენებენ საცაა ალბათ.

 მთის ქუდურზე კი დღითიდღე მატულობს გათლილი ქვის გორა, რომელიც მალე ყაზბეგის კალთას მიხატულ გერგეტის სამებად ჩამოიქნება.

 ბოლოს ლოდის სიმძიმემ ჩაუკეცა მუხლი თუ სიბერემ, არავინ უწყის, მაგრამ ის ხომ ცხადია, რომ საქართველო მისთვის, ზოგი კაცისგან განსხვავებით, მხოლოდ საძოვარი კი არა, საპალნეც იყო.

 
2 Comments

Posted by on June 4, 2009 in პროზა

 

ტეგები: , , ,

2 responses to “უსახელო ჩოკინას ამბავი

  1. ელდორადო

    July 21, 2010 at 9:13 am

    ეს ლოდი მსუბუქად გვეტარებინოს.

     
  2. qetevan

    December 14, 2012 at 1:40 pm

    ღირსეულად გეტარებინოს შენი წილი საპალნე!

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: