RSS

რუბიკონი – ტუფლების გოდვა

04 May

როცა ტიგრი ახოტაზე მიდის, მაგან სტროგათ იცის თავისი ტერიტორნი გრანიცა. დაჟე კრისები ეგ იციან. ან ვისმეს თუ გინახნიათ, რო პინგვინი პავლინის გნეზდოში ზიოდეს და იძახდეს – ჩემია…

იმიტომ, რო პრიროდა უყვარს სვაიაბრაზნი ბალან–სიროვკა.

მამაძაღლი, თუ ერთი პრასტოი პაკრიშკაზე ბალანსიროვკა ვკეთებთ, პრიროდა რა, პაკრიშკაზე ვაჟნი რამე აღარ არის?

ეხლა რო მთელი სოფლიოს უჩონები იძახიან – ნადა საბლუდატ პრიროდნი ბალანსიროვკა, ამ ჩვენი საქართველოში რატო ეგ ვერ გაგეს? ამდენი პაგრანიჩნიკი რაზე მუქთა ჯამაგირი აძლევ, თუ შენი გრანიცა როგორც რო პრახადნოი დვორი.

ეგ კიტაიანცებიც ხო მამენტი არ გაუშვებენ. რო ნახეს რო ვრაცის პირი ღია და გრანიცაც ეგრე, სრაზუ სარანჩივით ყველა აქეთ მოხტუნამენ.

მითომ აზრზე არ არიან, რო სომეხები უჟე რამდენი ხანია აქ მოვედით.
თანაც, მოვიდნენ და ნაგლად იმენნა ტუფლები ყიდებენ.

ეგეთი უზკი თვალები აქვთ, რო წიგნის ბუკვებიც ვერა კითხვილობენ, თორე ხო ნახამდნენ, რო როცა სომეხი მაკასინი კერამდა, მაშინ ეგენები ჯერ კიდე რეზინის კეტები ცვოდათ.

იმ დღესაც ვეღარა ვთმინე და მაგების მაღაზიაში შეველი.

მეთქი – სინოკჯან, ერთი არ იქნება აქეთ მობრძანდეთ?

ეგაც მოდის და ეგრეთი ულიბკა აკეთებს, როგორც მაო ძე დუნი სტალინზე.

მეც სარკეში ჩვენი თავი ვანახებ და ვეუნები – აი ჩემი ცხვირი ხო ხედამ? აბა ეხლა შენი ანახე. აბა ანახე! რაც არა გაქ, რა ჩემი ფეხები ანახებ.

ეგაც – სენი ფეხები – ცემი ტუფლები, კან–გი, ძალიან კან–გი.

მეთქი – ხარაშო, ჩვენი საქმეში ცხვირი ეგეთი ვაჟნი არ არი, მაგრამ ეხლა ჩემი თვალები ნახე და მერე შენი ანახე. თვალებიც რო არა გაქ, შენ როგორ ჩემზე კარგი ტუფლი შეკერამ?

ეგაც – სეკერამ, კან–გი ტუფლი სეკერამ.

თან ეგრე იკრიჭება, როგორც რო ყველის ვაჭარი, იცოდეს მაინც მაგისი გემო. მთელი დღე კრისები, ტარაკნები და გადიუკები თოხლამენ, დესერტად კიდე სპეციალნი სორტის ძაღლი აყოლებენ, ჩი–ხუა–ხუა. ჯერ ძაღლი რა საჭმელია და თანაც კიდე დვაჟდი ხუა.

ვობშემ, თუ ვრაცები ჩვენი ტუფლები მაგათი ტუფლებზე გაცვალებენ, ჩვენც ავდგებით და მაგათსავით ლექსების წერვა დავიწყებთ.

მერე ნახოს გურამა, როგორია ჩინურ ტუფლებზე სომხური ბაიათი.

მე უჟე ჩემი ხელობასთან გამოვთხოვდი. ადვილი ხო არ არი, ოცი წელი ერთი საქმე კეთო და როცა ნახამ, რო უჟე ნაღდი მასტერი, ვდრუგ კლიენტი ჩკა…

ბოღმისგან მთელი დღე არაყი ვარტყამდი. ღამე კიდე ეგეთი მურტალი სიზმარი ვნახე, რო მთელი ეგ არაყი თვალებიდან ვაფსი.

მითომ რა ფასონის ტუფლიც რო ჩემ ხელში არ გაუვლია, ყველა ჩემს ვაკრუგ ზიოდა და გულგამოსკვნილი გოდავდა:

რატომ შენ ჩვენზე სულ ხელი აღე, ჩვენზე ლამაზი განა რა ნახე,
ეგ შენი გული ჩვენთვისაც გაღე, ჩვენ ყვავილები, შენაც – მებაღე.
თბილის–ქალაქის ყველა ტუფლები შენი ბუტკაში გამოვლილია,
სანდლი, ტაპოჩკი და ქალამანი, ბუთი, ლოდოჩკა, ესპადრილია,
ამდენი ტუფლის ვრედნი ზაპახთან მიმიქარნია ვაგზალნი ჩეჩმა,
როგორ უძლებდა ეგ ნეჟნი ცხვირი, რასაც რო ყარდა არტუშას ჩექმა,
ინახამს შენი პუჭურა ბუდკა მთელი ქალაქის არომატები,
როგორც და–ძმები, ერთად ყროლამდნენ ბუცი, პლატფორმა და პუანტები,
სუყველას ეგრე გვაპაჩინკებდი, რო ვიდი გვქონდა, როგორც რო თაზა,
ეგეთი ბლესკი ჩვენგან დიოდა, შურით სკდებოდა ხრუსტალის ვაზა.
რუბიკ–ჯან, ნუთუ აღარ გიყვარხართ, ნუთუ აღარ ვართ შენი მუზები,
მაკასინები და ვენგერკები, შტიბლეტები და პროსტა შუზები,
ვაჟნი ბალეტკა, სკრომნი კალოში, ტანგეტკები და ბასანოჟკები,
ინსპექტორები, სალამანდრები, საპოჟკები და პოლსაპოჟკები,
შენ აკერებდი ყველა ფასონი, ხან შიროკები, ხანაც უზკები,
ბოტი, ჩუსტიკი, ქოში, შლოპანცი, იქაც ჯეკსონი და ფრანცუზკები,
ეგრე გვიცქერდი, როგორც ხირურგი, ტოლი არავინ გყამდა ამაში,
ჰამაც ტრაქტორი, ჰამაც ბულდოგი, საბო, ბათინკი, შპილკა, გამაში,
განა შენსავით ვინღა იქნება საპოჟნიკების ნაღდი ლიდერი,
ცრემლი ვერ მალამს წაღა, კოლეჯი, აზიაცკი და ტოპსაიდერი,
კრასოვკები და ელასტიკები, კაზაჩოკები და ბოტფორდები,
ტაკ, ჩტო, რუბიკ–ჯან, ეგ არ მიქარო, თავიც მოვიკლამთ, თუ მოგვშორდები,
ჯააააან!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: