RSS

რუბიკონი – ჩვენი ვიდერჟკა

26 Apr

სერგო ბოზაბალიანი ომში მინაზე ორივე ხელი დაკარგა და სახლში გაუშვეს.
აბა, მაგ დროს ინვალიდი კაცი რა უნდა ექნა, ცოტა ხანს ლუკმა–პურისთვის შულერობდა, მერე ხან მესაათედ მუშაობდა, ხანაც იუველირად.

აბა ქართველსავით ხო გულზე ხელი არ დაიკრიფამდა, ტემ ბოლე, რო უჟე აღარა ჰქონდა.

ერთხელაც აქედან ეგრე გაქრა, რო კვდარი გვეგონა. ბოლოს უმივალნიკთან ზაპისკა ნახეს.

მამიკ, პაპიკ, ქნარიკ, შნორიკ და კიდე შამშობლო მთებო!
მე მოსკოვში წავდივარ, რო ბედი ვნახო,
თქვენი კეთილის მსურნელი სერგო

მოსკოვშიც, ხო იცი, ყველაფერი მაყუთზეა. ბეზ ჩერვონცა დედაშენი ძუძუ არ გაწოვს.

ეგეც ჯერ პარკში შანტაჟი კეთებდა, სადაც საბაჩი პრაგულკები. წითელი კრასკა, ყვირილი – ვაი! ვაშ საბაკ რუკი ატკუსიილ! და მაგის პატრონი ფული ართმევდა.

მერე სლუჩაინად ბალშოი ტეატრის ზავხოზი იპოვნა, ზემლიაკი და მაგანაც ძველი კსილაფონი აჩუქა, რომელზეც სერგო იქვე, ბილეტნი კასასთან, თავისი პენისით ესესერის გიმნი უკრამდა. ვერც ვერვინ უტრაკამდა. რაც ჰქონდა, იმითიც უკრამდა.

სეკრეტარ რაიკომაც რაღასა ქნამდა, ვინუჟდენში სხვა სამსახური უშოვნა – ზნამენიტი კლინიკში ნეიროხირურგი. კარგი მაყუთიანი ადგილია, ოღონდ თითონ მუშაობა უჭირს და ვასნავნომ აქირავებს.

აი, ეგ არის ჩვენი ვიდერჟკა.
რო მბობენ – სომხური კანიაკი აქს დიდი ვიდერჟკა, კანიაკი კი არა, პატრონი უნდა ვიდერჟკა, რო ათი წელი წინიდან ედოს და კაპლი არ გაშინჯოს.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: